toekomst in de steigers – avenir en pleine construction

Sinds kort flankeert een immense bouwkraan Kliniek Sint-Jan. Ze overbrugt de straat en onder haar hoge poten door zetten voetgangers, fietsers en auto’s hun weg verder. Ze doet me glimlachen als ik ’s ochtends aankom bij het ziekenhuis. Voor mij is ze teken van hoop en perspectief. Dat we dat vreemde lange jaar toch stilaan achter ons kunnen laten. Dat de toekomst nu echt in de steigers staat.

Sinds de lente van vorig jaar werd mijn aandacht opgeslorpt door het hier en nu. Toch ben ik altijd blijven vooruitkijken naar de toekomst, naar hoe Kliniek Sint-Jan zich verder ontwikkelt tot referentieziekenhuis in het hart van de stad.
Dankzij het vertrouwen en de steun van partners, overheden en medewerkers worden de bouwplannen van ons ziekenhuis realiteit. Zo is het eerst en vooral fijn uitkijken naar een nieuwe polikliniek (daarom de kraan dus). De plek bij uitstek in het ziekenhuis waar het een komen en gaan is van mensen, waar het contact tussen binnenwereld en buitenwereld groot is.

Want zorgen voor mensen, dat is onze essentie. Toch konden we het voorbije jaar niet anders dan ingrepen uitstellen omwille van covid-19. Nu ik zelf aan die andere kant van de zorg kwam te staan, besef ik ten volle hoe groot de impact van uitgestelde zorg is voor patiënten en hun naasten.
Onlangs kreeg mijn vader het onverwachte nieuws dat een hartoperatie dringend nodig was. Door covid-19 werd de ingreep uitgesteld. Het was het begin van een knagende onrust en onzekerheid. Tot hij op de laatste dag van april dan toch succesvol werd geopereerd. De revalidatie kan nu beginnen, de grote spanning is achter de rug. Voor iemand anders die me erg dierbaar is, begint de spanning nu pas. Ze staat aan het begin van een zware weg na haar kankerdiagnose. En natuurlijk wandelen we dat hele eind samen en hopen we dat we haar in deze tijd van afstand heel nabij mogen zijn. Sinds mijn eigen ziek zijn tien jaar geleden, besef ik hoe elk jaar, elke dag een geschenk is. Wat was ik dus dankbaar dat ik op 1 mei – samen met mijn moeder, broer, zussen en met mijn vader in gedachten – naar jaarlijkse gewoonte onze gezinsverjaardagen kon vieren. Na de digitale feesteditie van vorig jaar voelde samen veilig en veraf wandelen zoveel warmer.

En wat ben ik dankbaar voor de warme zorg die mijn naasten en vele, vele anderen krijgen. Want met hun grote hart voor anderen en voor hun werk, gaan mensen in de zorg dapper door. Al zijn ze ook moe, hét moe. Al zijn bezoekers en patiënten soms ongeduldiger, onrustiger. Al wordt de zorg de laatste tijd misschien minder graag gezien. Maar don’t shoot the messenger. Laten we met zijn allen begrip hebben voor elkaar en voor wie zorgt. En laten we hen op deze dag van de verpleging in de bloemetjes zetten. Zij zijn de helden van vandaag en dat blijven ze voor mij. Daarom droeg ik mijn boek aan hen op. Zo blijf ik me er ten volle voor inzetten dat zij en hun werk in de toekomst ook echt naar waarde worden geschat. Want ze verdienen elke dag applaus. Maar zoveel meer dan dat.

Une grue énorme flanque depuis peu la Clinique Saint-Jean. Elle comble la rue. Les piétons, cyclistes et voitures continuent leur chemin à travers ses longues pattes. Elle me fait sourire quand j’arrive le matin à la clinique. La grue est signe d’espoir et de perspective, que nous pouvons tourner la page de cette longue année étrange, que l’avenir est vraiment en pleine construction.

Depuis le printemps de l’année dernière mon attention a été complètement absorbée par l’instant présent. Pourtant j’ai toujours continué à regarder vers l’avenir, vers l’évolution de la Clinique Saint-Jean vers la clinique de référence au cœur de la ville.
Grâce à la confiance et au soutien de partenaires, d’autorités et de collègues, les travaux de construction de la clinique deviennent réalité. Nous avons tout d’abord le plaisir de voir l’avancement de la nouvelle policlinique (d’où l’installation de la grue). L’endroit par excellence au sein de la clinique d’un va et vient de gens, où le contact entre le monde intérieur et extérieur est important.

Parce que notre essence c’est de prendre soin des gens. Pourtant, l’année passée, nous n’avions pas d’autres choix que de postposer des interventions par le Covid-19. Maintenant que je suis de l’autre côté des soins je me réalise pleinement l’ampleur de l’impact des soins postposés pour les patients et leurs proches.
Récemment, mon papa a été informé, de façon inattendue, de devoir subir une intervention urgente du cœur. Le Covid-19 a postposé l’opération. Ce fut le début d’une inquiétude et d’une incertitude qui nous rongeait. Jusqu’au dernier jour d’avril où il a été finalement opéré avec succès. La grande tension est passée, la revalidation peut commencer. Cependant, la tension ne fait que commencer pour quelqu’un d’autre qui m’est très chère : elle commence un chemin difficile après son diagnostic de cancer. Il est évident que nous ferons ce trajet ensemble tout en respectant la distance. Je suis consciente, depuis ma propre maladie il y a dix ans, comment chaque jour, chaque année est un cadeau. Comme j’étais heureuse d’avoir fêté – avec ma maman, mon frère, mes sœurs et mon papa à l’esprit – nos anniversaires de famille comme le veut la tradition depuis de longues années. Notre promenade, en toute sécurité et à distance, fut tellement plus réconfortante comparée à l’édition digitale de l’année passée.

Et combien je suis reconnaissante des soins chaleureux que reçoivent mes proches et beaucoup d’autres. Les gens des soins ont un grand cœur pour les gens ainsi que pour leur travail et continuent courageusement. Bien que fatigués et parfois lassés. Bien que les visiteurs et les patients soient parfois plus impatients, plus agités. Bien que les soins soient peut-être moins populaires ces derniers temps. Mais ‘don’t shoot the messenger’. Que nous ayons tous de l’empathie les uns pour les autres et pour ceux qui soignent. Et mettons-les, en cette journée internationale de l’infirmière, à l’honneur. Les héros d’aujourd’hui, ce sont elles et elles le restent pour moi. C’est pour cela que j’ai dédié mon livre aux gens des soins. Et je m’engage à continuer à m’investir pour qu’eux et leur travail soient appréciés à leur juste valeur dans l’avenir. Jour après jours, ils méritent des applaudissements. Et bien plus que ça.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.