Kijken is het nieuwe voelen – Regarder est le nouveau ressenti

24.03
Ik ben erg tactiel. Dat is een hele beproeving in deze tijd van verplichte lichamelijke afstand.
Ik voel mijn kinderen niet. Ik zie ze met tussen ons een scherm, de fysieke afstand. Ik zie hoe ze het goed doen, elk in hun gezin.
Maar ik hoor ook hun vragen. Hoe lang nog bijvoorbeeld.

Al zijn we begrensd in ons voelen, ik vind het zo wezenlijk om te blijven aanvoelen. Wanneer mensen het moeilijker hebben bijvoorbeeld. Daar mag ruimte voor zijn, ook in een team in de frontlinie van deze strijd tegen een virus. Daar moet ruimte voor zijn.

Kijken is het nieuwe voelen, zo bracht mijn zus Katelijne in beeld.
Je ogen als vensters op de mensen, op de wereld.
Je kan ze sluiten.
Maar ze kunnen ook de verte overbruggen, in één ogenblik.  


24.03
Je suis très tactile. C’est une véritable épreuve en ces moments de distance physique obligatoire.

Je ne sens pas mes enfants. Je les vois avec un écran entre nous, la distance physique. Je vois comment ils vont bien, chacun dans sa famille.
Mais j’entends aussi leurs questions. Par exemple, encore combien de temps ?
Bien que nous soyons limités dans l’expression de nos sentiments, je trouve qu’il est essentiel de continuer à ressentir. Quand les gens ont du mal, par exemple. Il peut y avoir de la place pour cela, même dans une équipe en première ligne de la lutte contre un virus. Il doit y avoir de la place pour cela.

Regarder est le nouveau ressenti, comme ma sœur Katelijne l’a mis en évidence.
Vos yeux sont comme des fenêtres sur les gens, sur le monde.
Vous pouvez les fermer.
Mais ils peuvent aussi combler la distance, en un instant.

Eén antwoord op “Kijken is het nieuwe voelen – Regarder est le nouveau ressenti”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *