Applaus – Applaudissements

Voor de coronacrisis uitbrak, ging ik elke ochtend zwemmen voor ik naar het ziekenhuis vertrok. Het maakte mijn hoofd leeg en zo kon ik de volle dag aan. Sinds het zwembad gesloten is, fiets ik – net als mijn echtgenoot – op rollen in de kelder. En als het weer het toelaat, wandel ik elke dag van en naar Kliniek Sint-Jan. Zo’n 40 minuten ben ik onderweg, dwars door Brussel. Het wandelen geeft me energie én rust. Ademruimte en aarden.
Op mijn avondwandeling naar huis, wandel ik soms te midden van het applaus. De echo van dankbaarheid tussen de gevels. Zo bijzonder.
Luister, dit is voor ons team en voor iedereen die zorgt en doorgaat nu.

Hoe kan jij aarden?
Waarvoor ben jij dankbaar in deze vreemde dagen?

Avant que la crise corona n’éclate, j’allais nager tous les matins avant de partir pour l’hôpital. Cela m’éclaircissait la tête et me permettait de bien supporter la journée.
Puisque la piscine est fermée, j’aime – comme mon mari – faire du vélo d’appartement au sous-sol. Et si le temps le permet, je marche tous les jours vers et depuis la Clinique Saint-Jean. Cela me prend environ 40 minutes, directement à travers Bruxelles. Marcher me donne de l’énergie et de la tranquilité. Respirer le grand air et me mettre à la terre.
En rentrant chez moi le soir, je marche parfois sous les applaudissements. Une manifestation de gratitude venant des façades. Tellement spécial.
Sachez que c’est pour notre équipe et pour toutes celles et tous ceux qui se soucient continuellement de nous.


Comment pouvons-nous échouer?
De quoi êtes-vous reconnaissant en ces jours étranges?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *